Deze week werd ik verrast door een nieuw inzicht. Tijdens mijn wielrentocht langs het Naardermeer kwam dit in mijn bewustzijn binnen en deed daarmee wat stof opwaaien. Ik realiseerde mij namelijk dat de kenmerken van een hooggevoelige persoonseigenschap verdomd veel overlap vertonen met een temperamentvol karakter, waarbij ik mij met beide goed kan identificeren.
Een ‘aha’-moment dat alleen kan ontstaan als je in beweging bent…
Zover ik mij kan herinneren, is mij verteld in de schoolbanken dat ik vooral maar op moet gaan in de energie van het klaslokaal en daarbij mijn eigen manier van uiting geven aan mijn gevoel moest laten voor wat het was. Mijn enthousiasme, dat schuilging achter mijn gedrag, werd niet begrepen. Mijn gevoel mocht er niet zijn, was de boodschap.
Ik zat opgesloten in mijn eigen lichaam…
Deze onderdrukking, die de rem op mijn leven genoemd mag worden, stimuleerde juist mijn explosieve gedrag met als gevolg een toename van afwijzing. De combinatie van beide, geremdheid en afwijzing, is een belangrijke oorzaak geweest van overmatige lichamelijke spanning op latere leeftijd.
Ik ontwikkelde een angst- en paniekstoornis…
Lang heb ik geloofd dat ik mijn enthousiasme, mijn nieuwsgierigheid en mijn vindingrijkheid moest beteugelen om maar op te kunnen gaan in het collectief. De blauwdruk met overtuigingen die ik uit die periode heb meegekregen, heb ik lang met mij meegedragen en vormde mijn ‘waarheid’.
Ik had het gevoel dat ik het goed moest doen voor een ander…
Het werd duidelijk dat het onhoudbaar was om te leven met deze set voorschriften toen ik fysiek, mentaal en emotioneel niet meer kon dragen en ik in een burn-out belandde. Te lang had ik mij aangepast en omringd met mensen die een andere taal spraken. Het moment was daar om voor mijzelf te kiezen.
Ik stelde eindelijk mijn eigen behoeften centraal…
De periode die volgde, onderging ik een ware metamorfose en kwam ik steeds dichter bij mijzelf terecht. Me kunnen manifesteren vanuit een staat van authenticiteit was daarin het ultieme doel. Niet langer verborg ik mijzelf in onechte vriendschappen en ziekmakende werkomgevingen.
Ik kon de keuze maken om afscheid te nemen…
Het was ook een periode waarin ik heb geleerd in te zien dat het label ADHD mij niet toebehoort, maar slechts diende als een identificatie van de persoon die ik in de kern ben. De medicatie bleek niet het juiste medicijn, maar bood wel herkenning als opmaat naar innerlijke vrijheid.
Ik verliet het pad van een kunstmatig leven…
Vervolgens, na de ontworteling met het label ADHD, kwam ik in aanraking met HSP. Binnen dit spectrum heb ik meerdere boeken verslonden en vele gesprekken gevoerd met (vrouwelijke) coaches in dit vakgebied. Ik kwam weer in zuiver contact met mijn gevoel en kon de intensiteit van mijn belevingswereld een plek geven, met minder overprikkeling tot gevolg.
Ik kon mijn eigen levensmissie waarnemen…
Wat nog ontbrak, was de durf en wilskracht om mijzelf te manifesteren als de man die ik ben in deze wereld. Door mij aan te sluiten bij de Mankracht-groep vond ik mijn ‘brothers’ en kon ik mijn sensitiviteit omvormen tot een krachtig instrument. Nu, enkele jaren later, sta ik regelmatig op het podium en verkondig ik mijn verhaal zoals alleen ik dat kan – temperamentvol en tot de verbeelding sprekend.
Ik kan mijn verhaal overal uitdragen waar ik wil…
Samenvattend: Door deze reis heb ik mogen ervaren dat trouw zijn aan jezelf het grootste cadeau is dat je in dit leven mag ontvangen. Ik zie mezelf als een temperamentvolle man en hoef me niet te conformeren aan de grijze muizen om me heen. Ik schreef dit verhaal met volledige overgave en plezier. 🙂
Ik geniet van het schrijven…
No responses yet